18 listopada w ramach Jazz Jamboree Teatrze Polskim uczestniczyłam (z całą rodzinką!) w koncercie legendarnej Carmen Moreno i jej wnuczki Anny Serafińskiej.

Carmen Moreno, córka światowej sławy tancerzy Pauliny Moreno i Józefa Masłowskiego, światową karierę rozwijała od dziecięcych lat na scenach Berlina, Paryża i Wiednia. Po dziesięcioletniej powojennej przerwie, jako solistka utworzonej w 1954 roku Orkiestry Jazzowej wybitnego pianisty Zygmunta Wicharego powróciła na scenę muzyczną, występując odtąd z największymi gwiazdami polskiego jazzu.

Anna Serafińska, absolwentka Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach, jako pierwsza w Polsce obroniła tytuł doktora w dziedzinie śpiewu rozrywkowego. Jest laureatką licznych nagród, wyróżnień i stypendiów, w tym. I nagrody na Międzynarodowych Spotkaniach Wokalistów Jazzowych Zamość ’94, tytułu Nowej Nadziei Polskiego Jazzu za rok 1999 przyznanego jej przez czytelników miesięcznika Jazz Forum, I nagrody i nagrody publiczności na prestiżowym międzynarodowym konkursie dla wokalistów jazzowych w ramach Montreux Jazz Festiwal w 2004 roku, czy wreszcie tytułu Lady Summertime (grand prix i nagrody publiczności) podczas międzynarodowego konkursu wokalistów jazzowych w Hammenlinie w lipcu 2006. Nagrała cztery solowe płyty, występuje też gościnnie na płytach innych wykonawców.

Wspaniały koncert, wrażenia artystyczne niezapomniane. Poniżej kilkanaście kadrów z pozycji słuchacza.

Ps. Szczególne podziękowania dla trębacza – Kuby Pucha

      Dzisiaj polecam krążek: Wynton Marsalis Quintet & Richard Galliano, From Billie Holiday to Edith Piaf, Harmonia Mundi 2009.

      Trębacz Wynton Marsalis (jeden z najbardziej rozpoznawalnych jazzmanów świata) i Richard Galliano (francuski wirtuoz akordeonu) wraz z towarzyszeniem kwintetu, wykonują utwory Billie Holiday i Edith Piaf.

      Płyta pełna lekkiej, wpadającej w ucho muzyki, z polotnymi solówkami i klimatem nowoorleańskich kapel jazzowych.

Na zachętę La Vie En Rose:

      Rozpoczęły się oficjalne obchody dwusetnej rocznicy narodzin największego polskiego kompozytora Fryderyka Franciszka Chopina. Jego wkład w rozwój światowej muzyki romantyzmu jest nieoceniony. Jego dzieła są ponadczasowe. Znaczenie utworów Chopina, wykracza poza wymiar artystyczny.
      Poniżej Etiuda c-moll op. 10 nr 12, nazywana Rewolucyjną . Na fortepianie wymaga od wykonawcy bardzo dużych umiejętności technicznych. A na organach… ??? Posłuchajcie.

      Monika (córka) zainspirowała mnie do tego wpisu. Puszcza ten właśnie utwór w kółko i tworzy jednocześnie swoje wariacje na pianinie.
      A poniżej majstersztyk w wykonaniu Los Angeles Guitar Quartet:
John Dearman
Matt Greif
William Kanengiser
Scott Tennant
      Canon Pachelbella grają w stylach:
reggae, dumbau, bluegrass, funk, jazz, punk, grunge i rumba. Świetne!

      Nagranie studyjne „Just for now” pełne dziwnych beatów, odgłosów i zaskakujących emocji. Zobaczcie, co Imogen Heap potrafi zrobić na żywo:

      Nie mogłam się powstrzymać – sposób na zmianę typowych ludzkich zachowań: